..

.

.

.

.

ครั้งนั้น...

วันที่อากาศไม่แจ่มใส

ลมพัดแรง..ใบไม้โบกไกว..

ฝนกระหน่ำห่าใหญ่..ตกลงมา..

.

ครั้งนั้น..

คุณแม่เอาตัวกันฝน..จากฟ้า

กลัวลูกเปียก..เดี๋ยวจะหนาว..สั่นชา

คุณแม่ขา..อ้อมกอดของคุณแม่อุ่นจัง...

.

ครั้งนี้...

ฝนตกอีกที..คิดถึงความหลัง...

กอดตัวเองเงียบ-เงียบ..ตามลำพัง

คุณแม่ขา..คิดถึงคุณแม่จัง...

อยากให้คุณแม่มากอดอีกครั้ง...ให้อุ่นใจ...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

"วันเสาร์นี้เรากลับไปบ้าน..นายกอดเรานอนหน่อยนะ...

กอดให้อุ่นๆ..เหมือนตอนที่เราเคยอยู่ในท้องนายอ่ะ..นะนะนะ"..

.

.

"อ้อนเหมือนแมว"..

.

อีกแล้ว...ประโยคนี้อีกแล้ว...ทำไมชอบพูดกับฉันแบบนี้กันจังนะ???....

.

เหมือน...ตรงไหน???...ใครเคยเห็นแมวอ้อนมั่งอ่ะ..ถามหน่อย..ก็ไม่เคยกันเลย...ใช่ไม๊คะ??

.

.

.

.

บทสนทนาสุดท้าย..หลังจากบทสนทนาแรกผ่านไปแล้ว 140กว่านาทีได้....

.

คุณแม่โทร.มาแสดงความยินดี กับหน้าที่การงานที่ไปอีกขั้นของฉัน....

.

เป็นอีกคนซีนะ..ที่นั่งนับมัน..วันที่ 12 กค.

.

.

.

.

กลับมานั่งคุยโทรศัพท์กับคุณแม่มากมาย...เจอแต่เรื่องถูกบ่น บ่น บ่น...

.

แล้วก็เถียงไปข้างๆคูๆ..แบบไม่ยอมแพ้..เหมือนเดิม.....ก็เลยโดนไปอีกจนหูชา...

.

"ดื้อ"..."ดื้อ"....."ดื้อ"....ไม่มีซักครั้ง...ที่จะไม่ได้ยินคำนี้จากปากคุณแม่...

.

แต่ฉันไม่ค่อยสะเทือนกับคำนี้เท่าไหร่..ได้ยินมาตั้งแต่เกิดแล้วนี่นา..

.

"นายเลี้ยงเรานะ..เป็นยังงี้ก็เพราะนายเลี้ยงแหละ..เราเป็นผ้าขาวนี่"..เถียงอีกแล้ว

T-T

.

.

.

มีช่วงตอนหนึ่งของการสนทนา....ฉันร้องไห้..สะอื้นฮัก..

.

"ขอบคุณนะคะคุณแม่..ไม่มีคุณแม่...ฟ้าก็คงมาไม่ได้ขนาดนี้"...

.

เสียงหัวเราะแบบขำๆ .....

.

ตามมาด้วยเสียงล้อเลียน.. "อย่าบอกนะ..ว่านายสำนึกบุญคุณเราน่ะ??"...

.

โห.....อุตส่าห์ซึ้งอ่ะ....หมดกัน..........

.

.

.

ฉัน...โชคดีจังค่ะ ที่มีคุณ อยู่ข้างๆแบบนี้..

ขอบคุณทั้งชีวิตที่ให้มานะคะ..ขอบคุณทุกอย่างเลย..

ฟ้า..รัก..คุณแม่..นะคะ..มากที่สุดในโลกเลย....

.

.

ปล.ถึงเราจะมีคนอื่นให้ต้องรัก..เราจะรักเขา..ให้น้อยกว่านายนิดนึง..เราสัญญา.. ^o^

.

.

.

.

.

.

.

ฝันดีนะคะ..

ฝันดี....แทนฉันด้วยนะคะ...